Mens in zicht (tekst: Adrienne Vooijs)

Een onbeschreven blad
gegroeid vanuit een kiem
bestemming onbekend
uniek en ongezien

Ontstaan uit bijna niets
het levenslot getart
een wezen onvoltooid
volgroeid met ziel en hart

Geboorte van een mens
zonder herinnering
een wezenlijk moment
van eind naar nieuw begin

Zo onaantastbaar mooi
volmaakt en toch heel broos
volledig op haar plaats
volkomen zorgeloos

Onzichtbaar nu gekend
inzicht nog ongezien
Nog onbekend talent
wat zal zich laten zien?


Hartslag (tekst: Adrienne Vooijs)

De nacht valt na de avond
Er rest nog weinig licht
Maar in het duister toont zij
haar luisterrijk gezicht.

Daarboven stralen sterren
planeten in hun baan
en troont, bol van verwachting,
in licht de volle maan.

Het is alsof de hartslag
van al wat leeft op aard
in ritme op en neer gaat
in golven onbedaard.

Het licht en duister samen
de schepping deel voor deel
In dood maar ook nieuw leven
Twee delen één geheel.


Ons kort bestaan (tekst: Jimco Zijlstra)

Even maar zijn wij hier,
laten geen sporen na.
Hoe snel zijn wij vergeten
als wij weer zijn gegaan.
Wat is ons kort bestaan
tegen de gang der eeuwen?

Ons rest niets anders
dan ons leven te leggen
in de hand van Die weet
wat dit bestaan betekent.


Tijdwens (tekst: Jimco Zijlstra)

Ik wens je de tijd
om te doen en te denken,
om aandacht en zorg
aan de ander te schenken.
Een tijd van bezinning:
onthaasten, verkennen.
Een tijd voor jezelf
om de rust te herkennen.

Ik wens je de tijd
om niet leeg te verdrijven.
Ik wens dat veel tijd
je nog over mag blijven.
Een tijd van verwond'ring,
een tijd van verblijden,
in plaats van de tijd
op de klok zien verglijden.

Ik wens je de tijd
om te groeien, te rijpen.
Door horen en zien
leren beter begrijpen.
Om zinvol en dienstbaar
- in woord en gebaar -
te leven in vree
en respect voor elkaar.


Schoolcarrière (tekst: Brigitte de Graaf)

Aan de hand van mijn moeder
ging ik naar de eerste klas,
voor de ramen huilend zwaaien
totdat zij een stipje was.
Lekker spelen met een vriendje,
samen in de poppenhoek.
In de vijfde kreeg 'k een cijfer
voor bespreken van een boek.
Naar 't schoolkamp op de fietsen,
want het was het laatste jaar
en zingen bij het kampvuur,
namen afscheid van elkaar.

En langs de kerkklok in de Duinstraat
kwam in een flits mijn jeugd voorbij.
Op school met vriendjes buiten spelen:
maakt mij melancholiek en blij.

Naar de christelijke Havo
met een pukkel op mijn rug.
Soms had ik me dan verslapen
"Naar de rector en heel vlug!"
Op m'n zestiende een brommer
van mijn krantenwijk gespaard.
In de fietsenkelder zoenen,
'k was dan dagen van de kaart.
Bij 't eindfeest voor het slagen,
liep ik door het oude pand
herinn'ringen ophalend
met mijn vriendje aan de hand.

En langs de kerkklok in de Duinstraat
kwam in een flits mijn jeugd voorbij.
Op school met vriendjes buiten spelen:
maakt mij melancholiek en blij.


Huygens (tekst: Theo van de Wetering)

Voorburg, 25 april 1694

Lief zusje,

Hartelijk dank voor de nieuwe hoed, mij gezonden.
Wanneer het weer en mijn gesteldheid het toelaten, zal ik hem met genoegen dragen op mijn wandelingen door Voorburg. Helaas voel ik mij veel minder goed dan ik zou wensen.

Maar met hoed,
Gaat het beter
Of goed


Zo je ziet, kan ik mijn omstandigheden net zo goed in puntige regels verwoorden als onze geliefde Papa dat deed..
Wat dat betreft aard ik naar hem.
Tja, onze vader…
Papa wist altijd beter wat goed voor ons was, vooral voor mij: politieke zaken, terwijl jij en ik nu weten en toen ook al wel wisten wat de werkelijke liefde van mijn leven was: de wetenschap.
Al op mijn zeventiende immers werd ik door de pijlen van de Cupido der rekenkunst getroffen.
Over leeftijd gesproken, lief zusje: sinds ik de grens van zestig jaren heb overschreden, overvalt mij nogal eens de behoefte terug te zien op mijn leven.
Wat begonnen wij samen ongelukkig nietwaar, Ik,een stil stotteraartje en jij pas geboren. Toen stierf Mama. Wat miste ik haar.
Ik geloof dat het gemis ons beiden heeft gevormd, temeer daar Papa ook vaak weg was.
Gemis leert een mens hoe onverbiddelijk de tijd. voorbijgaat. Als de wind langs het strand.
Is toen daar in Den Haag, in dat huis aan het Plein, bij mij misschien de behoefte geboren de tijd kloppend te maken door hem te laten tikken?

Ik wil het haast geloven.
Dat slingeruurwerk kwam tenslotte niet uit de lucht vallen.
De tijd kunnen meten betekent immers ook zoiets als over hem heersen. In die illusie worden wij onsterfelijk!
De vraag is dan of wij dat willen. Is het leven met al zijn grilligheden dat waard? Hoeveel ongeluk treft ons niet tijdens ons korte bestaan.
Maar laat ik je niet verder lastigvallen met teveel diepzinnigheden over wel of wee.
De weegschaal van ons leven zal wel noch naar de ene noch naar de andere kant uitslaan.
Wat ik inmiddels van het leven begrijp, Suzanna, is dat het niet uitmaakt of de tijd hoorbaar tikt of niet.
En dat wij niet onsterfelijk zijn, tenzij misschien een klein beetje als standbeeld of schrijver van een boek. Misschien is dat de enige toekomst die wij hebben naast die in het Grote Licht.

Welnu, liefste zusje, groet de jouwen van mij en wees gelijkmoedig in voor- en tegenspoed.
Ik kus je beide handen.

Je liefhebbende broer,

Christiaan.


Horloge (tekst: Adrienne Vooijs)

Het hing zo mooi om oma's hals
nu is ze er niet meer,
't horloge loopt
de tijd tikt door
je voelt het telkens weer.

Nog even en mijn leven hier
heeft avondrood bereikt.
't horloge tikt
ik geef het door
mijn kleinkind krijgt de tijd…

't Was ooit van haar
nu is 't voor jou
de tijd gaat door naar jou

Zo wordt ineens dit tijdssymbool
de wijzers achter glas
verbindingslijn
van hedendaags
naar hoe het vroeger was…


Samba (tekst: Jimco Zijlstra)

Vleugels van tijd (tekst: Adrienne Vooijs)

Het hier en nu was gisteren
nog toekomstfantasie,
waar dromen werden waargemaakt
in eind'loos poëzie.

Wat vroeger was klinkt nog vandaag.
De echo geeft het door.
Herinnering, een woord, een vraag;
de tijd tikt altijd voort.

Toch past ons nu de stilte
om spraakloos toe te zien
hoe Tijd haar vleugels heeft gespreid
van zeker naar misschien.

Iedere dag is steeds een nieuw begin,
telkens een kans op weer een nieuw idee.
Maar al het oude is ook niet voorbij:
de tijd neemt alles mee.

Het hier en nu was gisteren
nog toekomstfantasie,
waar dromen werden waargemaakt
in tijdloos poëzie.


Spiegel (tekst: Adrienne Vooijs)

Je gezicht vangt het licht
zelfs met je ogen dicht
Je ziet, maar toch ook niet.
Je geest blijft verborgen.
Wie staat daar nu echt
in 't licht elke morgen?

Vanaf de eerste dag
dat je jezelf daar zag
is je gezicht bekend
heb je jezelf herkend.

Wie ben jij toch?
Wie ben jij nog?

Past het beeld bij wat je voelt?
Heb je het zo ook echt bedoeld?
Wie schuilt er achter de façade?
Een open geest of een blokkade?

Je staat stil en kijkt in het water
Een rimpeling vroeger of later...

De tijd verstrijkt
Het beeld verrijkt
Onder de buitenlagen
voelen de jaren dagen...

Je kijkt in de spiegel
en ziet je gezicht.
Maar ben jij het werk'lijk
weerspiegeld in 't licht?


The Past, Present and Future (tekst: Adrienne Vooijs)

The past is never silent.
The echoes that we hear
are sounds of what's behind us.
vibrating in today.

Yet all we know and ever learned,
good times as well as bad,
has shaped our present life today,
where nothing seems to last.

It leaves us with a longing
for a present out of reach.

But while we're drowned
by grief or sorrow
and tears flow easily,
we must remember
that tomorrow
will be a brand new day!


Musical Surrounding (tekst: Adrienne Vooijs)

In everything we do
music can be found.
And what it means to you
is more than just a sound.

Music can paint your memories,
will ease the deepest pain.
A song will bring on reveries,
rememb'ring the refrain.

Who is to say if words will last?
In music all that's clear.
Follow your footsteps of the past
and music's all you'll hear.

It's in the rhythm of your feet,
the traffic on the street,
an echo destined to repeat.
It's in the ticking sound of time,
a catchy chorus line,
your heart that's beating next to mine.

Looking up and down
your life has come full circle;
music is your crown!


Vadertje Tijd (tekst: Theo van de Wetering)

Zee van tijd (tekst: Adrienne Vooijs)

Een zee van tijd,
een eindeloos meer,
een oeverloze kust.
Wij nemen tijd, zijn heel even weer
in evenwicht door rust.

Drijf met me mee
op golven van de tijd,
in eindeloze werveling.
Drijf met me mee
op golven van de tijd;
fragment van eeuwigheid.


Zandloper (tekst: Theo van de Wetering)

Zandloper, zandloper,
loop niet zo snel.
Hardloper, doodloper
In glas gevangen
Geen houden meer aan

Tijd is het glijden
van korrels na korrels
in trechters van glas
Wie je bent, wie je was

Zandloper, zandloper,
loop niet zo snel.
Hardloper, doodloper
Strand is een wereld
tot aan de einder

Zand is het glijden
van korrels na korrels
tussen je tenen
als trechters van tijd

Zandloper, zandloper,
waarom gaan er
zoveel mensen verloren
in zandloperstijd?
Zijn er ook hardlopers
zonder respijt?

Tijd is het glijden
van korrels na korrels
in trechters van glas
Wie je bent, wie je was


Het leven bewust (tekst: Adrienne Vooijs)

Er zijn van die momenten
waar je even stil van wordt.
Die koster je met heel je hart.
Het leven is te kort.

Wie kijkt ziet veel gebeuren,
maar voelen doe je 't niet.
Een rouwstoet of een treurend mens:
bij leven hoort verdriet.

Je wilt het wel beleven:
bewust zijn van 't geheel,
maar ergens moet je ook weer door;
je kiest je eigen deel.

Een drukke dag bepaalt je,
de wereld lijkt heel klein.
Neem tijd om te omarmen:
dicht bij elkaar te zijn.

Het leven gaat steeds verder,
sta soms eens even stil
bij alles wat het voor je heeft:
wat biedt het leven veel!


Tijd voor de tijd (tekst: Brigitte de Graaf)

Er was een tijd;
voltooid verleden,
reis naar je oorsprong,
liefdevolle jeugd.
Zelf leren leven,
vallen en opstaan.
Mensen ontmoeten,
aandacht voor elkaar.

Kijk om je heen,
voel en luister,
wees je bewust
van leven om je heen.

Mensen als sterren,
ontelbaar vele:
op grote afstand
en ook heel dichtbij.

Klokken die luiden,
lied van de liefde.
Kerken getuigen,
eeuwenlang voort.

Tranen van vreugde;
Leven, geboorte.
Steeds die verwond'ring,
eens en altijd.

Ruik je die zeelucht,
voel jij het zonlicht.
Netten vol met vissen,
Dichtbij de Pier.
Tijd snel verstreken,
druk met je leven.
Bang voor de leegte,
inzicht in tijd.

Zekerheid, twijfel:
bekend bij velen,
tastend in duister,
zoekend naar hoop.
Blij met de schepping,
tijd voor de mensen.
Blik op de sterren,
cirkel is rond.


Elk moment (tekst: Adrienne Vooijs)

Wanneer je hoofd geen stilte vindt,
je lij en hart geen rust,
als alles vol zit met geluid,
liefhebben niet bewust,

als alles wat je vindt te veel
of juist te weinig is,
als alle dingen zijn bereikt
of voelen als gemis,

als je niet weet wat er nog volgt
want het is al bekend,
als je je afvraagt welke weg
of wie je eigenlijk bent,

zet dan de tijd helemaal stil
en kijk eens diep van binnen.
Verlaat je denken en je wil,
spreek slechts in lege zinnen.

Vind daar je werkelijke bron,
't vermogen te beminnen.
De vrede die zich daar bevindt
kan elk moment beginnen.

Het leven laat zich kiezen,
voorbijgaan of toch rust?
Wanneer je vrede opzoekt
wordt liefhebben bewust.


De vuurtoren (tekst: Adrienne Vooijs)

Een eenzaam licht in donkere nacht;
twee maal een kort signaal.
Waar gaat het heen? Wie ziet het gaan?
Een tijdloos lang verhaal.

De visser kijkt en ziet de baan
Tweemaal een kort signaal
Herkent het licht, Scheev'nings gezicht
Universele taal.

Toren van vuur
Onmisbaar lichtsignaal
Van wegwijzer naar monument
Je bent het allemaal

Ik kijk omhoog en zie je licht
Je vuur verdeelt de tijd.
Voor ieder mens een licht in zicht
Een baken voor altijd!


Opa (tekst: Brigitte de Graaf)

Wat was het mooi… (tekst: Adrienne Vooijs)

Wat was het mooi
Wat was het goed
De tijd die vloog voorbij

Ik denk terug aan vroeger tijd
Een jeugdherinnering
Met liefdevolle zorg omringd
Een fijn en warm gezin.

Mijn eerste stap, mijn eerste fiets
Ik viel en stond weer op.
En altijd troost, een aai, een hand
Hielp mij weer bovenop.

Ook weet ik nog voor 't eerst op school
En later onderwijs
't liep steeds vanzelf, dankzij hun steun
Mijn baan is het bewijs.

Ik zocht mijzelf en vond haar ook,
Nog raakte ik niets kwijt
In liefde groeide ik zo door
Een eindeloze tijd.

Wat is het mooi
Wat is het goed
De tijd die vliegt voorbij.


Priori-tijd (tekst: Adrienne Vooijs)

't Is elke dag opnieuw een strijd,
verdelen van je dag in tijd.
Bij elke stap verstrijkt het uur,
van morgenrood tot avondvuur.
En ied're keer
bedenk je weer:
Niet wachten, niet dromen maar doen!

Wat komt het eerst?
Wat komt het laatst?
Wat staat vandaag vooraan?
Een lach, een zucht
de blauwe lucht.
De zon beschrijft haar baan.

Maar soms opeens valt alles stil
en loopt het niet zoals je wil.
De tijd verslaat je keer op keer,
de schepping wint het altijd weer.
En elk moment
wie je ook bent:
Niet plannen, niet denken maar leef!

Wat komt echt eerst?
Wat komt echt laatst?
Het ligt niet voor de hand.
De mens die wikt,
maar God beschikt.
De nacht bedekt het land.

Prioriteit
Wat raak je kwijt?
Waar blijft toch de tijd?

Prioriteit
Waar blijft de tijd?
Ongrijpbaar altijd


Adagium (tekst: Theo van de Wetering)

De recht lijn die leidt
van nul tot eeuwigheid
rondgebogen in een doosje
wordt cirkel, wijzerplaat
van het horloge,
wordt rekeneenheid:
tijd

Een opgewonden mens:
Hij haast zich
zonder daarvan wijzer te worden
van de wieg naar
vijf voor twaalf
en weet niet hoe
het daarna verder gaan


Finale (tekst: Jimco Zijlstra)

Neem steeds de tijd
om jezelf te ontwaren
en om elke dag
als geschenk te ervaen.

Neem tijd
om elkaar te vergeven
en benut de tijd
om in vrede te leven